L.V.V., voorvader

Soms gaat het van kwaad tot erger. Het blijft familie, dus hou je ze toch de hand boven het hoofd....en eerlijk is eerlijk met het klimmen van de jaren werd onze voorouder wat bedaarder, wat weer mildere veroordelingen ten gevolge had. Goed, het eerste vergrijp: Een maand zitten voor een stuk spek en een handvol sinaasappelen. Geen goeie ruil! Bij de 'Liddle' betaal je er vast minder voor. De volgende daad, met die narcissen valt een beetje uit de toon -vraag je je af of hier de juiste persoon wel is geadopteerd- en dan -wederspannigheid-! Zou kunnen. Hoewel wij, bij ons, juist allemaal heel vriendelijk en meegaand zijn. Dat weerspannige gen is dus duidelijk niet overgekomen en tot slot, schoolverzuim. De man wilde wel, graag zelfs, maar had gewoon geen geld genoeg om het schoolgeld voor zijn bloedjes van kinderen te betalen. Maar het is helemaal goed gekomen met die bloedjes. Allemaal top en uitgezworven over de hele wereld. L.V.V. kan trots zijn! Goed gedaan Veeveetje!

L.V.V., stroper

Veroordeeld tot een boete voor het lopen op verboden grond! Al zijn geld en vrije tijd was er in gaan zitten: zijn hobby: stropen. Zwalken door de duinen. Het was overgrootouder L.V.V. zijn lust en zijn leven. Een sprenkeltje zetten om een wild duinkonijntje te verschalken. Onschuldig armeluis vertier. Toen!




Het werd het nageslacht met de paplepel ingegeven.
Moeder's las het al voor uit Kabouter Piggelmee:
"En het vrouwtje zorgde voor het eten, maar dat eten moest er zijn.
Mannetje ging dus dagelijks jagen, schoot een haasje of konijn."
Zo zag de tot de tanden bewapende stroperszoon er uit. Mooie buit.

Jan Kloos en de scheerpapiertjes

Jan Kloos , gewaardeerd historicus van de beide Noordwijken, beschrijft zijn verbazing over de vondst van het in perkament gebonden boek, getiteld 'Register van de graven in de kerk te Noordwijk-aan-Zee' op de schenktafel van onze overgrootmoeder Jannetje Vliet Vlieland-van den Berg, kroeghoudster, scheerster en varkensslachtster.
Het respect voor het bewaren van oude en waardvolle zaken, zou Noortukker nu dat precies van haar hebben geërfd?

Van Taveerne tot Oranjehotel

Op 10 december 1855 wordt Cornelis Vliet Vlieland eigenaar van een taveerne, die later in de volksmond vernoemd wordt naar zijn echtgenote : ’De Strandtaveerne van Jannetje Vliete'. Het bestond uit een huis met schuur verdere getimmerte en erve, staande en gelegen te Noordwijk aan Zee, plaatselijk geteekend nommer 37 op den kadastrale legger der gemeente Noordwijk bekend in Sectie E onder nommer 185, ter grootte van twee roeden twee en twintig ellen. Het wordt door aankoop van Jan Groenendijk, en overname van diens hypothecaire schuld van 500 gulden aan Jan Kroon en Ary Gordijn zijn eigendom.[akte 124, 1855: notaris mr. C.C. van der Schalk.] Hij maakt wat moois van de ‘koffieshop’ en hangt bij wijze van reclame boven de ingang als uithangbord het boegbeeld van 'Amphritite', voorstellende de godin der baren en voorzien van de Grieksche kernspreuk: Ken u zelven (lat.'Nosce te ipsum'), afkomstig van het aan onze kust op 17 december 1857 gestrande schip 'Amphritite'. Hij verkoopt de zeetaveerne op 23 januari 1880 aan zijn (toekomstige) schoonzoon Jacobus Cornelis Vink, voor een bedrag van 1000 gulden. Het bezit is dan inmiddels vergroot met het huis 285, groot 40 centiaren.[akte 19, 1880: notaris mr. Th.W. van der Schalk.]
Vink koopt in 1890 van H. Tappenbeck nog een perceel duingrond met pad à ƒ 300,--[Notar.Noordwijk 1890 nr 80]. Dan komt Vink op 2 februari 1892 te overlijden, zijn vrouw achterlatend met vijf kinderen waarvan de jongste vier maanden na zijn dood ter wereld komt. Na Vink's overlijden komt de taveerne opnieuw in het bezit van de familie Vliet Vlieland. De weduwe Grietje Vink -Mejuffrouw Margaretha Vliet Vlieland-is tot zijn erfgename benoemd. Zij hertrouwt Petrus Theodorus Rietmeijer Wzn, bloemkweker en..... kastelein.[akte 129, 1895 notaris mr. L.A.T. Binnendijk. Ook uit dit huwelijk worden 5 kinderen geboren. Margaretha wordt ziekelijk en is in 1911 overleden.

Caféhouder P.TH. Rietmeyer laat in de zomer van 1898 'zijn’ Koffiehuis met een nieuwe koffiekamer en veranda verrijken . In 1904 worden de bezittingen openbaar verkocht. De nieuwe eigenaar wordt de heer S. van Ruiten. Het wordt een modern Café-Restaurant en wat later uitgebreid tot ‘Hotel van Ruiten.' Daarna komt het hotel in het bezit van de heer A.M. Marinkelle en krijgt de naam van- na opnieuw een uitbreiding- Oranjehotel ! In de periode van de Tweede Wereldoorlog wordt het hotel met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor de Atlantikwal. Nu is die plek een mooi uitzichtspunt gelegen aan het parkeerterrein naast het ‘Gat van Palace’aan de Koningin Wilhelminaboulevard.
(1885: Noordwijk aan Zee 63; 1890: Hoofdstraat 71; 1898: Hoofdstraat 7}










Wie, wat en waar Lunchroom Zeerust heeft gestaan en of er een relatie is met de strandtaveerne? Noortukker weet het u niet te zeggen.

Zwager Gerrit en het Vredespaleis

De zwager van Piet Rietmeijer, Gerrit Vliet Vlieland, begon zijn carrière als smidsknechtje bij zijn buurman Jan van Kan. Op zekere dag, een doodgewone doordeweekse werkdag, verscheen hij, 's morgens om 5 uur -in zondagse kleding- in de smidse. De verbaasde van Kan vroeg hem wat dat te betekenen had, waarop de jeugdige smidsknecht meldde, dat hij voor zo'n slavendrijver van een baas geen knecht meer wilde spelen. Daarom had hij zijn goeie goed aangetrokken: hij ging de wijde wereld in. Die wijde wereld beperkte zich tot een wandeling over het strand naar Scheveningen waar hij werk vond, een vrouw uit Drenthe en er vele jaren met zijn gezin woonde. In zijn smeedwerk specialiseerde hij zich zodanig dat hij later als smid actief was bij het smeden van de hekken voor het Vredespaleis. Uiteindelijk overleed hij te Amsterdam -waar hij na de dood van zijn vrouw onderdak vond binnen het gezin van zijn dochter Johanna- op bijna tachtigjarige leeftijd.
Jan van Kan zou nog vele jaren practiserend smid blijven waarvan deze advertentie het bewijs is.

De Heer P.Th. Rietmeijer

Dit is hem dan! De Heer P.Th. Rietmeijer, voorzien van het nikkelen horloge . Is het geen - en geheel ten voeten uit- een prachtig portret .

Heeft u ook nog een plaatje waarop iemand van mijn familie voorkomt? Misschien heeft u een copietje voor dit blog. Gaat u even zoeken op de zolder in die oude schoenendoos. We zullen uw naam vermelden, als bron en in HOOFDLETTERS. Of juist niet, net wat u wenst! Doen dus! Zoeken!

Geluksvogel Rietmeijer

Die man, P.Th. Rietmeijer is van alle markten thuis....én een geluksvogel. Schoot hij in de aflevering van gisteren al de staart van de vierde vogel, bij het gratis biljart-concours in 'Café Flora' ter opening van de kermisvermakelijkheden te Noordwijk-Binnen is hij de winnaar van de tweede prijs: een nikkelen horloge!

Maar lees het hele stukje even door. Dan zie je dat de Toneelvereeniging 'Vriendschapszin' ook in 'Café Flora' heeft opgetreden. Met niet zomaar een stuk! Nee hoor, ze pakken uit! Maar liefst met de dramatische schets "De moordaanslag op het leven van J. de Wit (1672)". Deze extra vermelding van tijd lijkt nodig omdat de hoofrolspeler ook een J. de Witt is, nu echter met dubbel T. Gelukkig worden er ter opening van de kermis ook nog wat luchtige schetsen gespeeld. Zoals "Huts en Muts, twee lustige schoorsteenvegers" in een komisch duet. Ik kan niet wachten tot Joop van den Ende het opnieuw uit gaat brengen!

Vogelschieten in Zeerust

Ze laten eens zien wat Nederlandsche schutters zijn in het café 'Zeerust' van de heer P.Th. Rietmeijer. Rietmeijer is de tweede echtgenoot van Mevrouw G.Vliet Vlieland die eerder weduwe werd van de heer Vink. Rietmeijer schiet van de vierde vogel de staart. "So what" zou je denken.

Vrolijk Pasen

Met dank aan Eduard Karsten!

Dorpsstraatje

Veel mooier dan het mooiste schilderij, was zo niet ongeveer de tekst van het oude liedje van Han Dunk? Maar het is waar! Mooier dan op dit vergeelde prentje kan de Hoofdstraat nooit zijn afgebeeld, of weet u het beter!

Lenteklokjes

Een gewoon plaatje. Zomaar. Lenteklokjes. Om de lente in te luiden. Je kunt ze vinden in de tuin van tante Fijtje . Het bosje waar ooit de prachtige hoeve Puik en Duin heeft gestaan. Vast nog een overblijfsel uit de tijd van de plantenweelde die deel uitmaakte van de vijverpartijen die haar lusthof sierden. Je kan er zo bij wegdromen in het milde lente zonnetje. Maar waar lagen nou die karpervijvers?

Grootmoedertje

Het is als in het sprookje: Grootmoedertje, wat slacht je daar? Een vet, vet varken!
Al eerder beschreef ik voor u de vaardigheden van mijn over-over- grootmoeder Jannetje van den Berg. Mocht u het hebben vergeten dan volgt hier de herhaling:
"De aan het Noordwijkse strand gelegen herberg was het eigendom van Cornelis Vliet Vlieland en stond onder het zakelijk uitbaterschap van zijn echtgenote, Johanna van den Berg, in de volksmond Jannetje Vliete genoemd.
Jannetje stond haar mannetje. Telg uit een geslacht van slagers (de knorst)was zij in staat de varkens te slachten die de bevolking als wandelende afvalbak en huisdier hield om het beest tegen het aanbreken van de winter in mootjes te laten hakken en gerookt of gepekeld tot aanvulling van de voedselvoorraad te bewaren. Voor het slacht-evenement had Jannetje van bombazijn een broek laten maken, die haar de ruimte bood decent en wijdbeens op het varken plaats te nemen en het dier dodelijk te behandelen. In de tijd die overbleef runde ze het café, schonk een borreltje in voor de zeelui die gelijk de gelegenheid te baat namen om zich, na de lange en vermoeiende zeereis, door haar te laten scheren. Opgewekt en fris vertrokken de mannen dan huiswaarts, waar moeder de vrouw verlangend naar hen uitkeek. Wat een tijden"!

Een foto van zo'n slachterij op een Noordwijkse dam kom ik tegen op de site over de familie van Beveren . Zo deed Grootje dat dus en dan ook nog eens gekleed in bombazijn! Stoer... en het paste in die tijd. Ja, sorry hoor, maar is de maatschappij nu wél diervriendelijk?

Het dorpje door Dirk Bedijn

Een lang gekoesterde wens is dan eindelijk in vervulling gegaan!
Zie hier de afbeelding van het dorp Noordwijk aan Zee van de hand van de Noordwijkse Meesterschilder/visboer/modelbotenbouwer/Dirk Bedijn. Iedereen kent wel iemand die een werkstuk van Dirk Bedijn te bewonderen heeft maar arme ik, ik ken er niet één! Maar nu, dankzij Maritiem Digitaal kunnen u én ik er eindelijk van genieten. Hardstikke trots mogen we in Noordwijk zijn op onze Dirk Bedijn! De man die zijn dorp met een penseel gedoopt in verf en liefde op het schildersdoek heeft vereeuwigd. Eerlijk werk!

Het dorpje door Max Liebermann

Stel: Ze hebben op het zelfde duin gestaan, Weissman, Poggenbeek en Liebermann . Misschien wel samen en op de zelfde dag. Ze hebben smaak, de heren. Het dorpje. In zwart wit of in kleur, het is en blijft een plaatje.

Het dorpje door Geo Poggenbeek

Stel: Ze hebben op het zelfde duin gestaan, Weissman en Poggenbeek . Misschien wel samen en op de zelfde dag. Ze hebben smaak, de heren. Het dorpje. In zwart wit of in kleur, het is en blijft een plaatje.

Het dorpje door A.W. Weissman

Mooi detail uit een prent van de hand van A.W. Weissman. Collega-blogger Noordwijkse Huizen noemt als bron het Regionaal Archief Leiden en roemde de architect Weissman, stadsarchitect van de grote stad Amsterdam, al eerder.
Misschien is het huisje op de voorgrond gerelateerd aan mijn geliefde voorouderlijke taveerne, wie zal het zeggen. Het blijft een fraaie prent.

Koud het jaar 2009 in!

Het is fris in Noordwijk en omgeving! Een paar graadjes onder nul en alle ijspretliefhebbers halen hun schaatsen uit het vet en slijpen en sleden over de de waterwegen. Hierbij een afbeelding van een bevroren Noordwijkse zee, gevonden in de 'IJsdotter'.
Ze houden van kou, die Noordwijkers: Zo komt één mijner voorvaderen voor in het boekwerk 'BAR EN BOOS, Zeven eeuwen winterweer in de Lage Landen' door drs. J. Buisman (ISBN 90 246 4412 7), hij staat vermeld op bladzijde 173:

"Het spreekt vanzelf dat alle grote rivieren en de Zuiderzee zijn bedekt
geraakt met zwaar vast ijs. Op de 5e januari 1784 's morgens om half zeven zijn
zelfs twee Noordwijkers, Jan Vlieland en Leendert Plug, over zee-ijs (dus
buitenom) naar Scheveningen gereden. Daar arriveren ze om acht uur."
Nog kan ik er trots op zijn! Schaatsen over zee! Een ongehoord 'cool' staaltje van sportiviteit!"

Nieuwjaarsduik 2009

W. Tappenbeck, Stichter van Noordwijk

Huis ter Duin en de Pensionhouder

Het was niet altijd 'pais en vree' tussen de heer van Huis ter Duin en de naburende pensionhouder zoals te lezen valt in dit bericht:
" toen van een nabij gelegen pension bezwaren kwamen tegen de aangekondigde uitbreidingsplannen van Tappenbeck ontstond een felle strijd. Tappenbeck wierp barricaden op om de pensiongasten het uitzicht op zee te benemen, maar zag die 's nachts door de andere partij weer afgebroken".
Huis ter Duin won en kon doorgaan!